Η αγάπη για τα βιβλία, είναι μία ιστορία που έχει τις ρίζες της πολύ βαθιά. Η πρώτη επαφή συνήθως, ξεκινά από την κοιλιά της μαμάς. Ενστικτωδώς, πολλοί γονείς ξεκινούν να μιλούν με τα μωρά τους κατά τη διάρκεια της κύησης , άλλοι πιο τολμηροί μπορεί ακόμη και να δοκιμάσουν να τους διαβάσουν δυνατά, στοχεύοντας αρχικά σε μία προσπάθεια οικειοποίησης του μωρού τους με τον ήχο της φωνής τους. Το όφελος βέβαια είναι μεγαλύτερο, καθώς η ανάγνωση-αφήγηση βιβλίων μπορεί να εκπαιδεύσει τον εγκέφαλο του μωρού ώστε να αναγνωρίζει λέξεις και ήχους, πολύ πριν να μπορεί να τους κατανοήσει.

Εξίσου εντυπωσιακό είναι το ότι το μωρό αντιλαμβάνεται το νόημα από τα λόγια που ακούει κατά τη διάρκεια της αφήγησης-ανάγνωσης, κυρίως μέσα από τη διάθεση και τα συναισθήματα που του μεταφέρει ίδιος ο γονιός διαβάζοντας, δημιουργώντας έτσι μία πρώιμη σύνδεση στη μεταξύ τους σχέση. Η αγάπη για την ανάγνωση-αφήγηση αποτελεί σημαντικό εργαλείο για την μετέπειτα εξέλιξη και καλλιέργεια του παιδιού.

Σε δεύτερο χρόνο λοιπόν, όταν θα έρθει στο κόσμο το μωρό τους, θα βοηθούσε τους γονείς σε γνωστικό κυρίως επίπεδο, να γνωρίζουν κάποιες από τις αναπτυξιακές ιδιαιτερότητες σε κάθε στάδιο ωρίμανσης του παιδιού τους ώστε να τους προσφέρουν τα κατάλληλα για την ηλικία τους ερεθίσματα και ταυτόχρονα να αισθάνονται ότι συμμετέχουν ενεργά στην υγιή γνωστική και συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού τους, με ευχάριστο, διασκεδαστικό και χωρίς άγχος τρόπο.

Τα βρέφη σε αυτό το στάδιο, βιώνουν τον κόσμο μέσω των κινήσεων και των αισθήσεων τους.

• Ειδικότερα, τα βρέφη από 0 έως 4 μηνών, έχουν αρχίσει να επαναλαμβάνουν πράξεις που τους είναι ευχάριστες.
• Από τον 4-8 μήνα ξεκινούν να αναγνωρίζουν τη φωνή της μητέρας τους, με αποτέλεσμα η ανάγνωση των παραμυθιών να ενισχύει ακόμη περισσότερο το δεσμό τους.
• Από τον 8-12 μήνα μπορούν να προσέξουν φευγαλέα εικόνες σε βιβλία, όταν κατονομάζονται από έναν ενήλικα.
• Με το πέρασμα του ενός έτους, τα παιδιά πειραματίζονται με αντικείμενα και εξερευνούν τις πιθανές χρήσεις τους, ενώ ταυτόχρονα αντιλαμβάνονται και τις συνέπειες από τη χρήση τους. Ανταποκρίνονται ιδιαίτερα σε τραγούδια και μελωδίες παράγοντας κι εκείνα ήχους.
• Στα δυο έτη, τα παιδιά καταφέρνουν να ξεφυλλίσουν τις σελίδες ενός βιβλίου, να δείξουν και να κατονομάσουν τις ενδιαφέρουσες γι’ αυτά εικόνες.

Σε αυτό το στάδιο τα παιδιά μαθαίνουν να χρησιμοποιούν τη γλώσσα. Η σκέψη και η επικοινωνία τους εξακολουθεί να είναι εγωκεντρική. Αντιλαμβάνονται δηλαδή το περιβάλλον και τους άλλους, μόνο μέσα από τη δική τους οπτική. Από τα 3 έτη και έπειτα όμως, τα παιδιά μπορούν να μιλούν ακόμη και για πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις που δε χρειάζεται να βλέπουν ή που δεν υπάρχουν.

• Σε αυτήν τη φάση τα παιδιά λειτουργούν ως ακροατές και ως παίκτες στη διαδικασία ανάγνωσης ενός βιβλίου. Μπορεί να ξεφυλλίζουν ένα βιβλίο προσποιούμενα ότι το διαβάζουν, ενώ μπορούν να αναγνωρίζουν κάποιες απλές, μικρές λέξεις ή λέξεις που αρχίζουν από το ίδιο γράμμα.
• Λίγο αργότερα που μπορούν να κατανοήσουν ότι τα γράμματα αντιστοιχούν σε ήχους , αρχίζουν να κατονομάζουν τα γράμματα της αλφαβήτα και τους αριθμούς μέχρι το 10.

Σε αυτό το στάδιο η γνώση των παιδιών οργανώνεται σε ένα πιο πολύπλοκο επίπεδο που συμπεριλαμβάνει την ικανότητα για αφηρημένη σκέψη, και τη λύση λογικών προβλημάτων. Πλέον η λογική των παιδιών αρχίζει να εξαρτάται από τις προσωπικές εμπειρίες που έχουν βιώσει.

• Σ΄αυτό το στάδιο τα παιδιά ως αναγνώστες έχουν την τάση να ταυτίζονται με τους πρωταγωνιστές των βιβλίων που μελετούν.
• Μέχρι τα 7-8 έτη, τα παιδιά προτιμούν την ανάγνωση παραμυθιών, μύθων και κωμικών ιστοριών αφού ακόμη κυριαρχεί η φαντασία και ο εγωκεντρισμός τους.
• Μετά τα 8 έτη που η εγωκεντρικότητα των παιδιών παύει να πρωταγωνιστεί και αρχίζουν να ενδιαφέρονται για φιλίες και ηθικούς κανόνες , προτιμούν βιβλία που έχουν ως επίκεντρο ήρωες, ανθρωπιστικά ιδεώδη καθώς και ιστορικά στοιχεία.

Το κάθε παιδί έχει ανάγκη από εμπειρίες και ερεθίσματα. Ο γονιός που σέβεται τη μοναδικότητα και την προσωπικότητα του παιδιού του μπορεί εύκολα να παρατηρήσει τις επιθυμίες και τα ενδιαφέροντα του. Είναι σημαντικό λοιπόν να ακολουθεί το ρυθμό του παιδιού και να του δίνει χρόνο ώστε να επεξεργάζεται και να αφομοιώνει κάθε φορά τις νέες εμπειρίες και τα ερεθίσματα που του προσφέρει.